आज खूप एकटे एकटे वाटतंय, दूर काळोखात लपून रहावेसे वाटतंय
जसे पौर्णिमेच्या रात्री चंद्र आहे, पण तोही एकटा एकटा वाटतोय.
रात्र काही केल्या संपत नाहीय, आणि दिवस पण हळू हळू चालू आहे
मनामधले प्रश्न मेंदूतल्या उत्तरांशी द्वंद्व खेळत आहे.
शेवटी मेंदू च जिंकत आहे , आणि मनही त्यापुढे नतमस्तक होत आहे
उत्तर फक्त एकच मिळत आहे, विश्वास थोडा दल्मालतो आहे.
माहित आहे तिलाही त्रास होत असेल,तीही दिवस रात्र तळमळत असेल
पण माझी जखम खूप खोल आहे, ती तिला दिसत का नसेल?
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा